Blog

W jedności Przyciągnięci niewidzialną siłą spotykamy się, całkiem sobie obcy, a na jakiejś płaszczyźnie znani sobie doskonale.. kilka osób mówi, że trafiło tu przez przypadek, że ogłoszenie o warsztatach przyszło do nich nie wiadomo skąd, nieoczekiwanie.. początkowo obserwują siebie wzajemnie, badają, sondują, moszczą się na krzesłach, osadzają w sobie i miejscu.. Ale w środku dzieją się przeróżne historie .. „zaraz będę coś mówił o sobie, co powiedzieć, co o mnie pomyślą”, „

Wiersze powstały w momentach przełomów związanych z relacjami. Dzielę się nimi i moimi przemyśleniami, bo wiem, że każdy z nas, a przynajmniej znacząca większość, ma za sobą bolesne rozstania. Każde jednak rozstanie, jak trudne by nie było, daje nam szanse na zbudowanie relacji z samym sobą, po to, byśmy mogli zaprosić do życia lepsze dla nas jakości. I każde rozstanie, choć jest końcem to w gruncie rzeczy jest początkiem nowego rozdziału. „Dusze dwie” Tak, to też ja Smutna,

„Anieli”   Anieli moi, ze mną bądźcie, Jak dotąd, i wczoraj, i dziś.. I gdy splączą się sny – rozplączcie I dajcie mi znak, że to Wy Bym zawsze wiedząc poczuła Ciepło co w duszę się w lewa Strumieniem jasnym złocistym Sięgając wprost do nieba. ______________________________ „Do siebie”   Odchodzę A stopa wolno bada grunt Przechodzę Ręce przed ciałem torują drogę Ku światłu Co w duszy płomień roznieca Z płomieniem Co łączy wszystkie serca Do siebie po prawdę, Tak, tego pragnę.